Neden çocuk bayramlarında, çocuklar sanki askermişcesine yollarda süründürülür. 3-4 saat bekletildikten sonra şehrin ileri gelenlerinin önlerinden yürütülür. Nesiyle övünülür...
Oysa çocuklar kendi bayramlarında pasta yesin, pasta savaşı yapsın, lunaparka gitsin, sinemaya gitsin, ayakkabısı olmayanın ayakkabısı, paltosu olmayanın paltosu alınsın. Hepsi yedirilsin, içirilsin, giydirilsin.
Aramızdan kim 23 nisanda çocuk kelimesinin çağrıştırdığı bir bayram gördü. Hiç kimse. Peki neden dünün çocukları bugün devlet büyüğü olduğunda çocuklara çocukça bir bayram yaşatmaz. Bugünün büyükleri dünün çocukları değil miydi?
Mecbur mu çocuklar, yağmurlu çamurlu havalarda devlet büyükleri gelecekte bizimle övünecekler diye 4 saat ayakta durmaya..
Bugünün çocukları siz yarının büyükleri, büyüdüğünüzde çocuklara çocukça bir bayram yaşatın, hiç büyümesin içinizdeki çocuk. Belki bir gün bir vali çocuklarla lunaparkta çarpışan otoya biner, belki bir belediye başkanı çocuklarla salıncakta sallanır, bir gün bir milli eğitim müdürü 23 nisanda nutuk atacağına çocuk olup pasta savaşı yapar çocuklarla pasta atar.
Belki de 23 nisanlarda çocuklar bir günlüğüne büyüklerinin yerine geçeceğine, büyükler çocukların yerine geçerek onların bayramını paylaşarak ne istediklerini anlamaya çalışırlar.
Çocukça bayramlara... (ATA'ya da teşekkür...)
Sözün Özü:
23 Nisan da çocuk öğretmenine sorar:
Öğretmenim 23 Nisan çocukların bayramıdır değil mi?
Ögretmen:
Evet, diyerek soruyu cevaplar.
Çocuk: Öğretmenim siz söylemiştiniz; bayramlarda insanlar dinlenir ve birbirlerini ziyaret ederler değil mi.
Ögretmen:
-Evet yavrum.
Çocuk: Anlamadığım bir şey var? "NİYE 23 NİSAN`DA EN ÇOK YORULAN BİZ OLUYORUZ".